Էպոսից թարգմանել եմ իմ սիրած հատվածը

 

Դավթին  վարպետը ուզում էր,
հնազանդություն սովորեցներ։
Հաց տանողներին ասաց.
— Դավիթին որ հա՜ց տանեք,
Միս լինի ոսկորը կհանեք,
Չիր լինի՝ կորիզ  կհանեք։
Մի օր Դավիթի հաց տանողին շա՜տ նեղություն տվեցինք,
Էդ հաց տանողը ասաց.—սպասեք,
Այսօր Դավիթին հաց տանելուց՝
Միս կտանեմ, ոսկոր չե՛մ հանի,
Թող ուտի, ոսկորի հասնի,
Դուրս գա՝ ձեզ կսպանի։
Հացը վերցրեց, տարավ տվեց  Դավթին։
Դավիթը հաց կերավ, միսը գցեց իր ատամների տակ,
միս կերավ, ոսկոր չկարողացավ ուտել։
Վերցրեց,խփեց ոսկորը լուսամատին,
Լուսամուտը կոտրվեց, շողքը  ընկավ գետին։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: